Porównanie 32- i 64-bitowej architektury pamięci w 64-bitowych wersjach systemów Windows XP i Windows Server 2003

Tłumaczenia artykułów Tłumaczenia artykułów
Numer ID artykułu: 294418 - Zobacz jakich produktów dotyczą zawarte w tym artykule porady.
Rozwiń wszystko | Zwiń wszystko

Na tej stronie

Streszczenie

W następującej tabeli porównano zwiększone zasoby maksymalne komputerów z 64-bitowymi wersjami systemu Windows oraz 64-bitowym procesorem Intel z istniejącymi maksymalnymi zasobami 32-bitowymi.
Zwiń tę tabelęRozwiń tę tabelę
Składnik architektury64-bitowy system Windows32-bitowy system Windows
Pamięć wirtualna16 terabajtów4 GB
Rozmiar pliku stronicowania512 terabajtów16 terabajtów
Hiperprzestrzeń8 GB4 MB
Pula stronicowana128 GB470 MB
Pula niestronicowana128 GB256 MB
Bufor systemu1 terabajt1 GB
Wpisy PTE systemu128 GB660 MB

Więcej informacji

Pamięć wirtualna

Jest to jedna z metod rozszerzania zasobów dostępnej pamięci fizycznej w komputerze. Jeśli w systemie jest używana pamięć wirtualna, system operacyjny tworzy plik stronicowania, czyli plik wymiany, i dzieli pamięć na jednostki nazywane stronami. Strony, do których ostatnio były odwołania, znajdują się w pamięci fizycznej, czyli pamięci RAM. Jeśli przez pewien czas do danej strony nie ma żadnych odwołań, jest ona zapisywana w pliku stronicowania. Operacja ta jest nazywana „wymianą” pamięci lub wyjściem strony (page out). Jeśli do tej pamięci odwoła się później jakikolwiek program, system operacyjny wczyta stronę pamięci z pliku stronicowania do pamięci fizycznej, co również jest nazywane „wymianą” lub wejściem strony (page in). Łączna ilość pamięci dostępna dla programów jest równa sumie ilości pamięci fizycznej w komputerze oraz rozmiaru pliku stronicowania. W krótszej perspektywie istotne jest to, że zwiększenie przestrzeni adresowej jest korzystne nawet dla aplikacji 32-bitowych, jeśli zostały uruchomione w systemie Windows w wersji x64. Aplikacje skompilowane z opcją /LARGEADDRESSAWARE, które w 32-bitowym systemie Windows wymagałyby użycia przełącznika /3GB, będą automatycznie w stanie adresować 4 GB pamięci wirtualnej bez żadnych zmian czy przełączników rozruchu w systemie Windows w wersji x64. Ponadto system operacyjny oczywiście nie musi udostępniać tych 4 GB przestrzeni. Oznacza to, że wcale nie jest ograniczony.

Plik stronicowania

Jest to plik na dysku, za pomocą którego komputer zwiększa pojemność magazynu fizycznego używanego jako pamięć wirtualna.

Hiperprzestrzeń

Jest to specjalny region używany do mapowania listy zestawu roboczego procesu i tymczasowego mapowania innych fizycznych stron na potrzeby takich operacji, jak zerowanie strony na liście wolnych (gdy lista zerowa jest pusta i jest potrzebna strona zerowa), unieważnianie wpisów tabeli stron w innych tabelach stron (na przykład wtedy, gdy strona została usunięta z listy gotowości) oraz, w aspekcie tworzenia procesów, konfigurowanie przestrzeni adresowej nowego procesu.

Pula stronicowana

Jest to region pamięci wirtualnej w przestrzeni systemu, który może być wstawiany do zestawu roboczego procesu systemu lub z niego usuwany. Pula stronicowana jest tworzona podczas inicjowania systemu i używana przez składniki trybu jądra do przydzielania pamięci systemowej. W systemach jednoprocesorowych są dwie pule stronicowane, a w wieloprocesorowych — cztery. Obecność więcej niż jednej puli stronicowanej sprawia, że kod systemowy rzadziej się blokuje przy równoczesnych wywołaniach procedur puli.

Pula niestronicowana

Jest to pula pamięci składająca się z zakresów adresów wirtualnych systemu, które muszą się znajdować w pamięci fizycznej przez cały czas, w związku z czym można uzyskać do nich dostęp z dowolnej przestrzeni adresowej bez wykonywania operacji we/wy na stronach. Pula niestronicowana jest tworzona podczas inicjowania systemu i używana przez składniki trybu jądra do przydzielania pamięci systemowej.

Bufor systemu

Są to strony używane do mapowania otwartych plików w buforze systemu.

Wpisy PTE systemu

Pula wpisów tabeli stron, używana do mapowania takich stron systemu, jak przestrzeń we/wy, stosy jądra i listy deskryptorów pamięci. W programach 64-bitowych jest stosowany 16-terabajtowy model dostrajania (8 terabajtów użytkownika i 8 terabajtów jądra). W programach 32-bitowych jest stosowany 4-gigabajtowy model dostrajania (2 GB użytkownika i 2 GB jądra). Oznacza to, że procesy 32-bitowe uruchomione w 64-bitowych wersjach systemu Windows korzystają z 4-gigabajtowego modelu dostrajania (2 GB użytkownika i 2 GB jądra). 64-bitowe wersje systemu Windows nie obsługują przełącznika /3GB w opcjach rozruchu. 64-bitowy wskaźnik może teoretycznie adresować maksymalnie 16 eksabajtów. Obecnie w 64-bitowych wersjach systemu Windows jest zaimplementowana przestrzeń adresowa o maksymalnej pojemności 16 terabajtów.

Właściwości

Numer ID artykułu: 294418 - Ostatnia weryfikacja: 13 czerwca 2007 - Weryfikacja: 5.3
Informacje zawarte w tym artykule dotyczą:
  • Microsoft Windows Server 2003, Standard x64 Edition
  • Microsoft Windows Server 2003, Enterprise x64 Edition
  • Microsoft Windows Server 2003, Datacenter x64 Edition
  • Microsoft Windows XP Professional x64 Edition
Słowa kluczowe: 
kbinfo kbenv kbfaq KB294418

Przekaż opinię

 

Contact us for more help

Contact us for more help
Connect with Answer Desk for expert help.
Get more support from smallbusiness.support.microsoft.com