Jak lokalizować i korygować problemy z miejscem na dysku na woluminach NTFS

Tłumaczenia artykułów Tłumaczenia artykułów
Numer ID artykułu: 303079 - Zobacz jakich produktów dotyczą zawarte w tym artykule porady.
Ten artykuł został opublikowany wcześniej pod numerem PL303079
Rozwiń wszystko | Zwiń wszystko

Na tej stronie

Streszczenie

System plików NTFS obsługuje na poziomie woluminów i plików wiele funkcji, które mogą prowadzić do pozornego tracenia miejsca na dysku lub błędnego raportowania o ilości wolnego miejsca na dysku. Zachowanie takie wchodzi na jaw, kiedy wolumin NTFS nagle zapełnia się bez powodu, przy czym administrator nie jest w stanie wykryć przyczyny ani znaleźć folderów i plików, które doprowadziły do zapełnienia dysku. Sytuacje takie zdarzają się czasem z powodu złośliwego lub nieautoryzowanego dostępu do woluminu NTFS, na który kopiowane są potajemnie bardzo duże pliki lub duże ilości małych plików, po czym ich uprawnienia NTFS ulegają usunięciu lub ograniczeniu. Sytuacja taka może się też zdarzyć po wystąpieniu usterki systemu lub awarii zasilania, powodującej uszkodzenie woluminu.

W tym artykule omówiono, w jaki sposób należy sprawdzać alokację miejsca na dysku systemu plików NTFS w celu wykrycia plików i katalogów, które spowodowały błąd, lub skontrolowania, czy wolumin nie jest uszkodzony. Ten artykuł jest przeznaczony dla systemu Windows 2000 i systemów nowszych, obsługujących niektóre zaawansowane opcje magazynowania i metody rozwiązywania problemów, jednak może on przydać się także użytkownikom systemu Windows NT. Oto krótka lista przyczyn powodujących błędne raportowanie alokacji miejsca na dysku z woluminem NTFS:
  • Wolumin NTFS ma za duży rozmiar klastra w stosunku do przechowywanych plików o przeciętnym rozmiarze.
  • Atrybuty plików lub uprawnienia NTFS zapobiegają wyświetlaniu plików lub katalogów albo uzyskiwaniu dostępu do nich w Eksploratorze Windows lub w wierszu polecenia systemu Windows.
  • Katalogi lub pliki zawierają nieprawidłowe lub zastrzeżone nazwy plików.
  • Metapliki NTFS (takie jak główna tabela plików, MFT) rozrosły się i nie można cofnąć ich alokacji.
  • Pliki lub katalogi zawierają alternatywne strumienie danych.
  • Uszkodzenie systemu plików NTFS powoduje, że wolne miejsce jest raportowane jako zajęte.
  • Inne funkcje systemu NTFS mogą powodować zamieszanie w alokacjach plików.

Więcej informacji

Poniższe informacje mogą być pomocne podczas optymalizacji, naprawy i uzyskania orientacji w sposobach wykorzystania miejsca na dysku w danym woluminie lub woluminach NTFS.

Za duży rozmiar klastra

Miejsce na dysku może być zużywane tylko przez pliki i katalogi, które zawierają wewnętrzne metapliki systemu NTFS, takie jak główna tabela plików (Master File Table, MFT), indeksy katalogów i tak dalej. Cały przydział miejsca na dysku jest zużywany przez stosowanie wielokrotności klastra. Klaster to zbiór ciągłych sektorów. Jego rozmiar, ustalany w chwili formatowania woluminu, jest zależny od rozmiaru partycji.

Aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące klastrów, kliknij numer artykułu poniżej w celu wyświetlenia tego artykułu z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base:
140365 Default Cluster Size for FAT and NTFS
Kiedy plik zostaje utworzony po raz pierwszy, zajmuje on co najmniej jeden klaster miejsca na dysku, w zależności od początkowego rozmiaru pliku. Podczas późniejszego dodawania danych do pliku system NTFS zwiększa alokację pliku o wielokrotność rozmiaru klastra.

Aby ustalić bieżący rozmiar klastra i statystykę woluminu, uruchom w wierszu polecenia w trybie tylko do odczytu polecenie chkdsk w następujący sposób:
IE: Chkdsk D:
Następnie wyświetl wynikowe dane wyjściowe. Na przykład:
   4096543 KB całkowitego miejsca na dysku. <--- Całkowita pojemność sformatowanego dysku. 
   2906360 KB w 19901 plikach. <--- Miejsce zajęte przez dane w plikach użytkownika.
      6344 KB w 1301 indeksach. <--- Miejsce zajęte przez indeksy NTFS.
         0 KB w uszkodzonych sektorach.  <--- Miejsce utracone z powodu uszkodzonych sektorów.
     49379 KB używanych przez system.  <--- W tym tabela MFT i inne metapliki systemu NTFS.
     22544 KB zajętych przez plik dziennika.  <--- Plik dziennika NTFS (można go dopasowywać poleceniem chkdsk /L:rozmiar).
   1134460 KB dostępnych na dysku.  <--- Dostępne WOLNE miejsce na dysku.

      4096 bajtów w każdej jednostce alokacji.  <--- Rozmiar klastra (4K).
   1024135 ogółem jednostek alokacji na dysku. <--- Całkowita liczba klastrów na dysku.
    283615 jednostek alokacji dostępnych na dysku. <--- Dostępne wolne klastry.
UWAGA: W celu ustalenia dokładnej liczby bajtów należy pomnożyć przez 1024 każdą wartość raportowaną w kilobajtach (KB). Na przykład: 2906360 x 1024 = 2 976 112 640 bajtów.

Korzystając z tych danych wyjściowych, można ustalić, w jaki sposób wykorzystywane jest miejsce na dysku, a także jaki jest domyślny rozmiar klastra. Aby sprawdzić, czy ten rozmiar klastra jest optymalny, ustal ilość zmarnotrawionego miejsca, wykonując następujące kroki:
  1. Kliknij dwukrotnie ikonę pulpitu Mój komputer, a następnie kliknij dwukrotnie literę dysku (na przykład D) odpowiedniego woluminu.

    Spowoduje to otwarcie woluminu i wyświetlenie folderów i plików zawartych w jego katalogu głównym.
  2. Kliknij dowolny plik lub folder, a następnie w menu Edycja kliknij opcję Zaznacz wszystko.
  3. Gdy wszystkie pliki i foldery zostaną zaznaczone, kliknij prawym przyciskiem myszy dowolny plik lub folder, a następnie kliknij opcję Właściwości.

    Spowoduje to otwarcie okna dialogowego Właściwości, które zawiera kartę Ogólne. Wyświetla ona dane o całkowitej liczbie plików i katalogów w całym woluminie i oferuje dwie statystyki rozmiaru plików: ROZMIAR i ROZMIAR NA DYSKU.
Jeśli użytkownik nie stosuje kompresji NTFS do żadnych plików ani folderów zawartych w woluminie, różnica między wartościami ROZMIAR i ROZMIAR NA DYSKU określa miejsce zmarnotrawione z powodu większego niż niezbędny rozmiaru klastra. Należy starać się używać optymalnego rozmiaru klastra, tak aby wartość ROZMIAR NA DYSKU była jak najbardziej zbliżona do wartości ROZMIAR. Nadmierna różnica między tymi wartościami wskazuje, że domyślny rozmiar klastra jest za duży w stosunku do średniego rozmiaru plików przechowywanych w woluminie, i że powinno się go zmniejszyć. Można tego dokonać jedynie przez wykonanie kopii zapasowej woluminu, a następnie ponowne sformatowanie woluminu poleceniem format z przełącznikiem /a w celu określenia odpowiedniego rozmiaru alokacji:
IE: format D: /a:2048
(W tym przykładzie użyto rozmiaru klastra wynoszącego 2 KB).

UWAGA: Można też włączyć kompresję NTFS w celu odzyskania miejsca utraconego z powodu nieprawidłowego rozmiaru klastra; może to jednak spowodować nieznaczny spadek wydajności.

Atrybuty plików lub uprawnienia NTFS

Zarówno Eksplorator Windows, jak i polecenie wyświetlające listę katalogów
DIR /A /S
podsumowują statystykę plików i katalogów tylko dla tych plików i katalogów, dla których użytkownik ma uprawnienia dostępu. Do plików zawsze wyłączanych domyślnie należą wszystkie pliki ukryte i chronione pliki systemu operacyjnego. Może to powodować niedokładności w podsumowaniach liczby plików i folderów oraz statystykach wyświetlanych w programie Windows Explorer lub w danych wyjściowych polecenia DIR. Aby włączyć pomijane typy plików do statystyki ogólnej, zmień Opcje folderów, wykonując następujące czynności:
  1. Kliknij dwukrotnie ikonę pulpitu Mój komputer, a następnie kliknij dwukrotnie literę dysku (D) odpowiedniego woluminu. Spowoduje to otwarcie woluminu i wyświetlenie folderów i plików zawartych w jego katalogu głównym.
  2. W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje folderów, a następnie kliknij kartę Widok.
  3. Zaznacz pole wyboru Pokaż ukryte pliki i foldery i kliknij, aby wyczyść, pole wyboru Ukryj chronione pliki systemu operacyjnego .
  4. Potwierdź komunikat ostrzegawczy, a następnie kliknij przycisk Zastosuj.
Pozwoli to Eksploratorowi Windows i poleceniu DIR /A /S na podsumowywanie wszystkich zawartych w woluminie plików i katalogów, do których użytkownik posiada uprawnienia dostępu.

Aby ustalić, do których katalogów i plików nie można uzyskać dostępu, wykonaj następujące czynności:
  1. W wierszu polecenia przekieruj dane wyjściowe polecenia DIR /A /S do pliku tekstowego.

    Na przykład: DIR D: /A /S >C:\D-DIR.TXT
  2. Uruchom program ntbackup.exe, a następnie z menu Narzędzia wybierz polecenie Opcje i na karcie Dziennik kopii zapasowej wybierz opcję Szczegółowe.

    Spowoduje to włączenie szczegółowych dzienników kopii zapasowych.
  3. Na karcie Kopia zapasowa wybierz wykonywanie kopii zapasowej całego woluminu (D), a następnie uruchom wykonywanie kopii zapasowej.
  4. Po zakończeniu wykonywania kopii zapasowej otwórz raport kopii zapasowej i porównaj katalog po katalogu dane wyjściowe dziennika programu NTBackup z danymi wyjściowymi w pliku D-DIR.TXT zapisanym w kroku 1.
Ponieważ program Kopia zapasowa ma dostęp do wszystkich plików, jego raporty mogą zawierać niewidoczne foldery i pliki, niezliczane przez Eksploratora Windows i polecenie DIR. Korzystanie z graficznego interfejsu użytkownika programu NTBackup może ułatwić nawigowanie po woluminie w przypadku wyszukiwania dużych plików lub katalogów, które są niedostępne w Eksploratorze Windows, bez wykonywania faktycznej kopii zapasowej woluminu.

Po zlokalizowaniu plików, do których użytkownik nie ma dostępu, uzyska on możliwość dodawania lub zmiany uprawnień za pomocą karty Zabezpieczenia podczas wyświetlania właściwości pliku lub katalogu w Eksploratorze Windows. Domyślnie użytkownik nie będzie mieć dostępu do katalogu System Volume Information. Aby ten katalog został włączony do polecenia DIR /A /S, należy dodać dla niego odpowiednie uprawnienia.

UWAGA: Użytkownik może napotkać pliki lub katalogi, które nie zawierają karty zabezpieczeń, lub zorientować się, że nie może ponownie przypisać uprawnień do odpowiednich plików i folderów. Próby uzyskania dostępu do plików i folderów mogą powodować wyświetlenie następującego komunikatu o błędzie:
D:\nazwa_katalogu\ jest niedostępny

Odmowa dostępu
Po napotkaniu takich folderów należy, w celu uzyskania dodatkowej pomocy, skontaktować się z Pomocą techniczną firmy Microsoft w następującej witrynie firmy Microsoft w sieci Web:
http://support.microsoft.com/directory/question.asp

Nieprawidłowe nazwy plików

Ze statystyk plików i katalogów mogą być także wykluczane katalogi lub pliki zawierające nieprawidłowe lub zastrzeżone nazwy plików. Katalogi lub pliki, które zawierają spacje wiodące lub końcowe, są całkowicie dozwolone z punktu widzenia systemu plików NTFS, lecz niedozwolone z punktu widzenia podsystemu Win32, dlatego ani Eksplorator Windows, ani wiersz polecenia nie potrafią obsługiwać ich niezawodnie.

Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij numer artykułu poniżej w celu wyświetlenia tego artykułu z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base:
120716 How to Remove Files with Reserved Names in Windows NT
Często zmiana nazwy lub usunięcie tych plików lub folderów jest niemożliwe. Próba zmiany nazwy lub usunięcia ich może wywołać jeden z następujących komunikatów o błędzie:
Błąd zmiany nazwy pliku lub folderu

Nie można zmienić nazwy pliku: Nie można odczytać z pliku lub dysku źródłowego.
lub
Błąd usuwania pliku lub folderu

Nie można usunąć pliku: Nie można odczytać z pliku lub dysku źródłowego.
W przypadku napotkania katalogów lub plików, których nie można usunąć ani których nazwy nie można zmienić, należy skontaktować się z Pomocą techniczną firmy Microsoft w następującej witrynie firmy Microsoft w sieci Web:
http://support.microsoft.com/directory/question.asp

Rozszerzanie głównej tabeli plików NTFS (Master File Table, MFT)

Przy pierwszym utworzeniu i formatowaniu woluminu NTFS są tworzone metapliki NTFS. Jeden z tych metaplików nazywany jest główną tabelą plików (Master File Table, MFT). Na początku jest on bardzo mały (około 16 KB), ale rozrasta się w miarę tworzenia w woluminie plików i katalogów. Przy pierwszym utworzeniu pliku jest on wprowadzany do tabeli MFT jako segment rekordu pliku (File Record Segment, FRS), który ma zawsze rozmiar 1024 bajtów (1 KB). W miarę dodawania plików do woluminu tabela MFT zwiększa się odpowiednio do potrzeb. Jednakże podczas usuwania plików, choć skojarzone z nimi segmenty FRS zostają oznaczone jako wolne i gotowe do ponownego użycia, to całkowita alokacja segmentów FRS i skojarzonej tabeli MFT pozostaje bez zmian. Dlatego właśnie po usunięciu dużej liczby plików miejsce używane przez tabelę MFT nie zostaje odzyskane.

W celu dokładnego sprawdzenia, jak duża jest tabela MFT, można przeanalizować wolumin za pomocą wbudowanego narzędzia defragmentującego. Raport wynikowy narzędzia defragmentującego zawiera szczegółowe informacje o rozmiarze i liczbie fragmentów w tabeli MFT.

PRZYKŁAD:

        Fragmentacja głównej tabeli plików (MFT)
	Całkowity rozmiar tabeli MFT = 26 203 KB
	Liczba rekordów tabeli MFT   = 21 444
	Procent użycia tabeli MFT    = 81 %
	Całkowita liczba fragmentów tabeli MFT = 4
Aby jednak uzyskać pełniejszy obraz tego, ile miejsca zużywa cały system plików NTFS, należy użyć polecenia chkdsk, a następnie w danych wynikowych poszukać następującego wiersza:
... używanych przez system.
Aktualnie tylko narzędzia defragmentujące innych firm konsolidują nieużywane rekordy FRS z tabeli MFT i odzyskują nieużywane miejsce przydzielone do tabeli MFT.

Alternatywne strumienie danych

System NTFS pozwala zawierać w plikach i katalogach alternatywne strumienie danych. Funkcja ta umożliwia wielokrotne przypisywanie alokacji danych do pojedynczego pliku lub katalogu. Podczas korzystania z alternatywnych strumieni danych w plikach i katalogach należy zdawać sobie sprawę z poniższych ograniczeń.

Kiedy plik lub katalog zawiera alternatywne strumienie danych:

  • Eksplorator Windows i polecenie DIR nie raportują danych zawartych w alternatywnych strumieniach w ramach statystyk rozmiaru plików lub woluminów. Prezentują one tylko całkowitą liczbę bajtów dla podstawowego strumienia danych.
  • Dane wyjściowe polecenia chkdsk dokładnie raportują miejsce używane przez pliki danych użytkownika, łącznie z alternatywnymi strumieniami danych.
  • Limity przydziału miejsca na dysku dokładnie śledzą i raportują wszystkie alokacje strumieni danych wchodzące w skład plików danych użytkownika.
  • Narzędzie NTBackup rejestruje liczbę bajtów wykonanej kopii zapasowej w raporcie dziennika kopii zapasowej. Nie wykazuje jednak, które pliki zawierają alternatywne strumienie danych ani nie prezentuje dokładnych rozmiarów plików dla plików zawierających dane w strumieniach alternatywnych.

Uszkodzenie systemu plików NTFS

W bardzo rzadkich okolicznościach metapliki systemu NTFS $MFT lub $BITMAP mogą zostać uszkodzone, co spowoduje utratę miejsca na dysku. Ten problem można zidentyfikować i naprawić, uruchamiając polecenie chkdsk /F na woluminie sprawiającym problemy. Pod koniec działania programu chkdsk zostanie wyświetlony następujący komunikat, jeżeli metaplik $BITMAP wymaga dopasowania:
Korygowanie błędów w atrybucie BITMAP głównej tabeli plików (MFT).
Program CHKDSK wykrył wolne miejsce oznaczone jako przydzielone w mapie bitowej woluminu.
System Windows dokonał poprawek w systemie plików.

Inne funkcje NTFS mogące powodować zamieszanie w alokacjach plików

System NTFS obsługuje także łącza twarde i punkty dowiązywania, które pozwalają na tworzenie punktów instalowania woluminów i krzyżowania katalogów. Te dodatkowe funkcje NTFS mogą powodować zamieszanie podczas prób ustalenia, ile miejsca jest zajęte na woluminie fizycznym.

Łącze twarde stanowi wpis katalogowy dla pliku, niezależnie od miejsca przechowywania faktycznych danych pliku na woluminie. Można uznać, że każdy plik ma co najmniej jedno łącze twarde. W woluminach NTFS każdy plik może mieć wiele łączy twardych, dzięki czemu jeden plik może pojawiać się w wielu katalogach (lub nawet w tym samym katalogu pod różnymi nazwami). Ponieważ wszystkie łącza odwołują się do tego samego pliku, programy mogą otwierać dowolne łącza i modyfikować plik. Plik jest usuwany z systemu plików dopiero po tym, jak wszystkie prowadzące do niego łącza zostaną usunięte. Po utworzeniu łącza twardego programy mogą używać go jak każdej innej nazwy pliku. Należy pamiętać, że w Eksploratorze Windows i wierszu polecenia wszystkie połączone pliki będą wyświetlane jako pliki o identycznym rozmiarze, mimo że korzystają one z tych samych danych i w rzeczywistości nie zużywają tyle miejsca na dysku.

Punkty instalowania woluminów i krzyżowania katalogów pozwalają na to, aby w woluminie NTFS pusty folder wskazywał katalog główny lub podfolder innego woluminu. Eksplorator Windows i polecenie DIR /s podążają za punktem dowiązywania, zliczają wszelkie pliki i katalogi w woluminie docelowym i dołączają je do statystyki woluminu-hosta. Może to błędnie sugerować użytkownikowi, że w woluminie-hoście wykorzystywane jest więcej miejsca niż rzeczywiście jest zajęte. Aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące punktów połączenia, kliknij numer artykułu poniżej w celu wyświetlenia tego artykułu z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base:
205524 How to Create and Manipulate NTFS Junction Points
Reasumując, przeglądanie danych wyjściowych polecenia chkdsk, interfejsu graficznego użytkownika narzędzia NTBackup, dzienników kopii zapasowych, a także limitów przydziału miejsca na dysku to dobre metody ustalania, w jaki sposób miejsce na dysku jest wykorzystywane w danym woluminie. Z drugiej strony, używając do tego samego celu Eksploratora Windows lub polecenia DIR należy pamiętać o pewnych ograniczeniach i niedogodnościach.

Właściwości

Numer ID artykułu: 303079 - Ostatnia weryfikacja: 19 września 2003 - Weryfikacja: 2.1
Informacje zawarte w tym artykule dotyczą:
  • Microsoft Windows 2000 Server
  • Microsoft Windows 2000 Professional Edition
  • Microsoft Windows 2000 Advanced Server
Słowa kluczowe: 
kberrmsg kbhowto kbinfo kbtool kbhw KB303079

Przekaż opinię

 

Contact us for more help

Contact us for more help
Connect with Answer Desk for expert help.
Get more support from smallbusiness.support.microsoft.com