Berekent de inverse van de F-verdeling. Als kans = F.VERDELING(x,...), is F.INVERSE(p,...)=x.
U gebruikt de F-verdeling voor een F-toets waarbij u de mate van variabiliteit in twee gegevensverzamelingen vergelijkt. U kunt bijvoorbeeld de inkomensverdelingen in de Verenigde Staten en Canada analyseren om te bepalen of de twee landen een vergelijkbare mate van diversiteit hebben.
Syntaxis
FINV(waarschijnlijkheid;degrees_freedom1;degrees_freedom2)
Waarschijnlijkheid is een waarschijnlijkheid die is gekoppeld aan de cumulatieve verdeling F.
Degrees_freedom1 zijn de vrijheidsgraden van de teller.
Degrees_freedom2 is de noemer vrijheidsgraden.
Opmerkingen
- Als een van de argumenten een niet-numerieke waarde is, geeft F.INVERSE de foutwaarde #WAARDE! als resultaat.
- Als kans < 0 of waarschijnlijkheid > 1, geeft FINV de #NUM! als resultaat.
- Als degrees_freedom1 of degrees_freedom2 geen geheel getal is, wordt het afgekapt.
- Als degrees_freedom1 < 1 of degrees_freedom1 ≥ 10^10, geeft FINV de #NUM! als resultaat.
- Als degrees_freedom2 < 1 of degrees_freedom2 ≥ 10^10, geeft FINV de #NUM! als resultaat.
Met F.INVERSE kunt u kritieke waarden berekenen op basis van de F-verdeling. De uitkomst van een variantie-analyseberekening bevat bijvoorbeeld vaak gegevens voor de statistische waarde F, de kans F en de kritieke waarde van F op het significantieniveau 0,05. U kunt de kritieke waarde van F berekenen door het significantieniveau te gebruiken als het argument kans in F.INVERSE.
FINV maakt gebruik van een iteratieve techniek voor het berekenen van de functie. Op basis van een waarschijnlijkheidswaarde wordt FINV herhaald totdat het resultaat nauwkeurig is tot binnen ± 3x10^-7. Als FINV na 100 iteraties niet convergeert, retourneert de functie de foutwaarde #N/A.
Voorbeeld
| kans | Degrees_freedom1 | Degrees_freedom2 | Formule | Beschrijving (resultaat) |
|---|---|---|---|---|
| 0,01 | 6 | 4 | =FINV([Kans];[Graden1];[Graden2]) | Inverse van de F-kansverdeling voor de opgegeven argumenten (15.20675) |